ความหวาดกลัว

posted on 24 Aug 2011 17:36 by smallroom
ผมกำลังป่วย ในขณะที่บอกตัวเองกับตาที่เริ่มไหล..
 
 
ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมากับความทรงจำบางช่วง บางตอนของชีวิตที่เปลี่ยนผมไปตลอดกาล
 
มันเริ่มจากที่ผมเริ่มต้นเดินทางตามฝัน และคิดว่าฝันในครั้งนั้นจะนำพาผมไปสู่สิ่งใหม่ๆที่ผมเฝ้ารอและแสวงหามาเกือบค่อนชีวิต
 
การตัดสินใจเดินทางที่นำผมไปสู่เมืองและโลกใบใหม่เริ่มทำให้ผมกลายเป็นคนแปลก ผมพบว่าตัวเองเป็นแค่สิ่งมีชีิวิตที่ไม่สามารถหายใจได้ด้วยตัวเอง ต้องทนรับสภาำพการการตกเป็นทาสทางความคิด  คำพูดและความกดดันในแต่ละวัน  ผมหนีไม่ได้ และจำเป็นต้องอยู่ภายใต้โลกใบนั้นที่ไม่ใช่บ้าน
 
 
ผมนอนฝันร้ายสลับกับน้ำตาที่ไหลเกือบทุกวัน....ผมเหงาและคนพบว่าตัวเองไม่สามารถมีชีวิตได้โดยปราศจากใครซักคมที่ผมไว้ใจ
 
 
 
 
หลังเหตุการณ์นั้นผ่านไป จนปัจจุบันมันเป็นอดีตที่ครั้งหนึ่งผมเคยหลงลืม เคยคิดว่าหายขาดและพร้อมจะกลับมาใช้ชีิวิตแบบคนปกติ
 
 
แต่เปล่าเลย วันนี้ผมยังคงแพ้มัน ผมยังคงร้องไห้เมื่อคิดถึงอดีตที่หวาดกลัว..ผมแพ้ ผมยังอ่อนแออยู่  และมันไม่เคยหายไปจากความคิดผมเลย
 
 
 
ช่วยผมที

Comment

Comment:

Tweet

เอาน่า........... สู้สู้ค่ะ ชีวิตต้องเดินต่อไป ^ ^

#8 By supernormality (61.90.107.114) on 2011-09-12 22:54

นานพอดูที่บล็อกนี้ ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ จากเจ้าของบล็อกเลย

....ทุกๆ วันที่แวะเวียนเข้ามาอ่านเรื่องเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมกับรอคอยว่าเมื่อไหร่ คุณจะเริ่มต้น..เขียน..อีกครั้ง

...หลังจากที่ไม่ได้เข้ามาอ่านบล็อกนี้ สองวัน ... กลับมาวันนี้ ได้อ่านเรื่องราวของคุณอีกครั้ง

....ในวรรคสุดท้าย คุณบอกว่า บางความทรงจำ "มันไม่เคยหายไปจากความคิดผมเลย"....
....เชื่อมั้ย....คุณเองก็ "ไม่เคยหายไปจากความคิดฉันเลย" เช่นกัน

ดีใจที่คุณกลับมาอีกครั้งค่ะ.....

#7 By เวลาในขวดแก้ว (115.67.174.75) on 2011-08-27 22:03

ขอบคุณครับ คุณนกไร้ขา

เท่านั้นก็พอแล้วจริงๆครับ big smile

#6 By วาซาบิ on 2011-08-25 14:15

ในหนังเรื่อง the wedding singer มีประโยคนึงที่ฉันชอบ...

"all I really want is someone to hold me and tell me that everything is going to be all right."

บางทีคนเราก็ต้องการแค่นี้เอง คุณว่าไหม?

ขอให้แข็งแรงในเร็ววันค่ะ big smile

#5 By นกไร้ขา on 2011-08-25 13:44

ขอให้มีกำลังใจสู้ต่อไปนะคะ
ฝันดีค่ะ big smile

#4 By ปลาไม่ดื้อ on 2011-08-25 03:31

ขอบคุณครับ คุณกำแพงกระดาษ ขอบคุณที่ยังรออ่านอะไรที่มันเพ้อฝันของผมอยู่ โลกจริงเจ็บปวดและเหงากว่าที่เราเขียนเยอะเลยนะคับ ผมไปเล่น Facebook ตามกระแสอยู่นานเลยคับ จนวันนี้อยู่ๆก็คิดถึงบล็อค และlogin นี้ขึ้นมา....มันตลกดีนะคับ เราเขียนเรื่องสนุก อัพรูปเที่ยว คอมเม้นท์เพื่อนไปทั่วใน Facebook ...แต่พอเวลาที่เราเศร้า เรากลับไม่กล้าโพสต์มันลงไป ... ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณกำแพงกระดาษ

#3 By วาซาบิ on 2011-08-24 21:56

หลายเดือนแล้วที่ชั้น
เฝ้าเข้ามาอ่านเรื่องของคุณ
ค่อย ๆ บรรจงอ่านแต่ละวรรคแต่ละตอน
โดยหวังเล็ก ๆ ว่าจะกลับเขียนให้อ่านอีกครั้ง
แล้วในวันนี้คุณก็กลับมา....วาซาบิ

#2 By กำแพงกระดาษ on 2011-08-24 19:35

Hot! Hot! Hot! )Hot! Hot!

เป็นอะไรไปค่ะคุณวาซาบิ
ดูแลตัวเองด้วยนะ
หายไปนานคิดถึงจัง!!!

ชอบตอนบางตอนที่เขียน
"กาแฟ + อุ่น + คิดถึง + เหงา"

"หัวใจดวงเดิมยังสบายดีอยู่ไม่ต้องห่วง
มันยังเรียกชื่อคุณได้ถูกต้องเสมอ" (เหงา)

แล้วกลับมาเขียนเรื่องเหงา ๆ ให้อ่านอีกนะ
ยังมีคนเหงารออ่านเรื่องของคุณ
ทุกตัวอักษรที่ได้บรรจงเขียนได้อย่างลงตัว

คิดถึงค่ะ

#1 By กำแพงกระดาษ on 2011-08-24 19:32