ในช่วงเวลาหนึ่งที่ละอองฝนเริ่มแข่งกันสร้างอาณาเขต

ผมกอดตัวเองอยู่บนความหวาดกลัวในสิ่งที่มองไม่เห็น หรืออาจไม่มีทางจะเกิดขึ้นจริงในโลก การลำดับเสียงลมหายใจยังคงสม่ำเสมอ ฝนเริ่มซา ฟ้าที่สว่างขึ้นในอีกฝั่งของต้นถนน แดดอุ่นๆเข้าปกคลุมบรรยากาศอีกครั้ง กับคุณในความฝันที่ซึ่งผมไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง เสียงนาฬิกาไม้ทรงกลมบอกเวลาแปดนาฬิกาสิบสี่นาที คล้ายเสียงนกตัวเล็กๆแว่วดังอยู่ในหู

หนังแพะให้สัมผัสที่นุ่มสบายและการออกแบบก็เป็นอีกส่วนหนึ่งที่สำคัญในการทำรองเท้าดีๆซักคู่

ในวันที่อากาศเริ่มอบอ้าว เม็ดเหงื่อเรียงตัวตามแนวผมปะหน้าผาก ไอแดดละเลียดตัวผ่านขอบประตูไม้ไล่ไปจนเกือบทั่วทั้งร้าน บนชั้นมีหมุดสีเงินทองรอตอกสะท้อนแดดระยิบระยับ หนังวัวและแพะชั้นดีถูกส่งตรงจากโรงฟอกตั้งแต่บ่าย ส่งกลิ่นอันมีลักษณะเฉพาะตัวของมันอบอวลอยู่ในบรรยากาศ ร้องเท้าคู่แรกของวันเป็นส้นสูงหนังปลากระเบนประดับโบเล็กๆสีเขียวสด มันถูกสั่งตัดเพื่อใช้่ในโอกาสพิเศษ และด้วยเหตุผลอันใดก็ตาม มีบางอย่างทำให้ผมคิดถึงคุณ

ความทรงจำหนึ่งแทรกซึมเข้าสัมผัสผิวหนังหยาบกระด้างของผม ผ่านลอยฟุ้งกระจายในอากาศ  สองมือที่เริ่มขยับตัวได้ช้าลง ผู้คนที่เร่งรีบ เสียงพูดคุยที่ได้ยินจากซักที่ไกลๆ 

รองเท้าส้นเตี้ยสีขาวนวลละเอียด ประดับมุกคล้ายดอกไม้เล็กๆเบอร์36 ในกล่องใบสวยดีไซน์พิเศษ  ยังคงดูใหม่อยู่ราวกับทุกสิ่งล้วนเพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน อาจเพราะคุณหลงลืมหรือเพียงเพราะผมเริ่มต้นจดจำ เกือบปีที่คุณเดินเข้ามาสั่งทำรองเท้าคู่นี้ เงินที่จ่ายทั้งหมดจนครบตั้งแต่ต้นพร้อมวันนัดหมายรับของ อะไรที่ทำให้คุณไม่กลับมา หรือเพราะนี้คงยังไม่ถึงเวลาอันสมควร 

เสียงโทรศัพท์จากใครบางคนปลุกผมให้ตื่น ในค่ำคืนที่ผมนอนหลับสนิทและมิได้เริ่มต้นฝันถึงสิ่งใดๆ ผมใช้เวลาชั่วขณะในการผลักตัวเองออกจากอารมณ์ที่นิ่งเงียบ ที่ปลายสาย ชายหนุ่มน้ำเสียงเย็นชา "มีรองเท้าต้องการให้ซ่อมครับ" สิบนาฬิกาสิบห้านาทีคือเวลานัดหมาย ตลอดบทสนทนาสั้นๆ ผมเก็บข้อความนี้ใว้ในหน่วยบันทึกความทรงจำ หลับตาลงในความมืด หนุนศีรษะลงบนท่อนแขน และทิ้งลมหายใจยาวๆให้ไหลลื่นไปกับเวลา

ผมในร้านรองเท้า ที่ซึ่งแสงสว่างเพียงพอ สงบเงียบ  กระจกหน้าร้านมีไอน้ำเกาะ และทุกอย่างที่ต้องการถูกจัดวางอยู่ใกล้มือ

เช้าที่ตื่นพร้อมๆกับรสสัมผัสของขนมปังสไลด์หนาพิเศษ เนยสดกลิ่นแรง และกาแฟคั่วบดใหม่ ที่เจ็ดนาฬิกาสิบห้านาที ในวันที่ทุกอย่างยังคงหยุดนิ่ง ผมทิ้งตัวเองลงบนกองหนังสือเก่าที่เคยอ่านค้างไว้ หยิบและปัดฝุ่นมันขึ้นใหม่ ในระดับสายตาที่หน้าหนึ่งร้อยสิบเอ็ด ย่อหน้าที่สอง ผมพบดอกเดซี่สีขาวเล็กๆ กลีบผิวแห้งและเปราะบาง "ผมคิดถึงคุณ" เสียงจิตใต้สำนึกแว่วดัง รอยยิ้มจากมุมปาก มีบางอย่างพวยพุ่งจากในกายผม

 ที่ก้นแก้ว สีของคราบกาแฟตกตะกอนแลดูคล้ายนกตัวเล็กๆสองตัว 

บทที่สองของเรื่องราว (สิ่งมีชีวิตจากดาวตกสำรวจ)