ห้องเล็กในโลกแคบ

เช้าที่ผมเริ่มต้นตื่นและคิดถึงคุณ

คำนี้ผมพูดบ่อย และจะเป็นเช่นนั้นไปอีกนาน

.       .          .             .

ผมทำหลายๆอย่างพร้อมกัน

ในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงของเช้านี้

7 : 05 น.ผมออกจากบ้านและมาถึง office เกือบ8โมง

เวลาที่ถูกใช้มากกว่าหลายคนบนท้องถนน

นั้นคือเหตุผลที่ผมออกจากบ้านเช้ากว่าปกติ

ที่คนทำงาน 9 โมงเขาทำกัน

.         .        .          .

ฝนตก ขับรถยาก

ลืมเอาแว่นตามา ฝนเม็ดใหญ่เท่าลูกมะนาว

ปิดวิทยุ ใช้สมาธิในการขับรถ

ปลอดภัย รอดล่ะ

.        .         .          .

9:05 น.

ฝนยังคงตกหนัก

ฟ้ายังคงไม่มีทีท่าจะเปลี่ยนสี

เทาขุ่น ยังคงเป็นสีเดิมตั้งแต่เช้าที่ผมเริ่มต้นแหงนมอง

เสียงเปาะแปะยังคงวิ่งผ่านแก้วหูผมอยู่เนืองๆ

อีกเดี๋ยวคงหยุด...ฟ้าคงใส

แค่หวัง...บนเส้นบางๆของความจริง

.....ที่เลือนลาง.....

.         .            .          .

ผมคิดถึงคุณ..ด้วยความรู้สึก

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ไม่ว่าใครคนนั้นจะเพิ่งเดินเข้ามา

หรือเขากำลังจะเดินจากไป

แค่คุณรู้ใว้...ผมจะยังอยู่

ที่ตรงนี้ เหมือนวันเดิมๆ

ของเรา 

(แค่รู้สึกคิดถึงเพลงนี้ขึ้นมา...ก็เท่านั้น)