ห้องเล็กในโลกแคบ

เค้าอาจยุ่งอยู่
เดี๋ยวเค้าก็กลับมานะ ใจเย็นๆ

เศร้าจัง...
สู้ๆนะคะ

สัจธรรมของชีวิตไปแล้วกระมัง
เวลาเปลี่ยน ..คนเปลี่ยน
หรือไม่ก้อ
ความรัก หล่นหายไป กับ กาลเวลา

เค้าไม่ว่างเราก้อโทรไปสิ
ไม่เห็นจำเป็นเลยนี่นา
ว่าจะเป็นเบอร์โทรออก
หรือเบอร์รับ
เพราะยังไง
ก้อคือเบอร์ของเค้าอยู่ดี

....โลกของเราไม่เท่ากัน....
ผมพยายาม หาคำตอบของสาเหตุ
และทิ้งคำถาม ไว้ในใจ "จริงเหรอ ?"

ไม่รู้ว่า โลกของเราเท่ากันหรือไม่
...แต่สิ่งที่รู้...

เราไม่สามารถควบคุมโลก ให้เป็นดังใจ ได้ทั้งหมด
และเราจะไม่ยอมให้โลก มาควบคุมใจ จนขาดอิสระ

. . .และท้ายสุด ของผม. . .
ผมไม่เคยต้องการให้คนอื่นมาเข้าใจผม
มากกว่าผม ที่เข้าใจตัวเอง

"คุณอ่อนแอ หรือ ผมไร้หัวใจ"

โลกของเรา... อาจไม่ใช่แค่ไม่เท่ากัน...

แต่เราอาจถึงขั้นอยู่คนละโลกกัน...

แต่ถ้าเธอคนนั้นยังอยู่โลกเดียวกับคุณ... เชื่อเถอะค่ะ ว่าคุณกับเธอ ก็จะโคจรกลับมาพบกัน...

คงไม่เหมือนฉัน... ที่เพิ่งจะแน่ใจว่าอยู่โลกคนละใบกับใครบางคน

เค้าไม่โทรเราก็โทรไปหาก็ได้นิค่ะ

แต่ก็เข้าใจถึงความรู้สึกนี้เหมือนกัน...

พักนี้ไม่ค่อยได้ทักทายกันเลยนะเราสองคน
ไม่รู้ว่ายังยิ้มได้อย่างทกวันไหมนะ
และก็ไม่รู้อีกว่าที่ที่เธออยู่เป้นอย่างไร
แต่ก็ยังคิดถึงและห่วงใยอยู่เนืองๆ
เข้มแข้งไว้เน่อ...

เห็นด้วยกับคอมเม้นของคุณตามังกร (ที่จริงอ่านมาหลายเอนทรี่เเล้ว ชอบเเละเห็นด้วย)

เเต่ขอเสริมอีกประเด็นหนึ่ง (พูดเหมือนกำลังเสนอยื่นมติเข้าสภา เเต่มาบลอคพี่ตั้มทีไรไดขบคิดอะไรเข้าตัวเองทุกทีจริงๆนะ )

ผมว่าคำว่าคิดถึงกับคำว่าเเคร์นี่ ลิมิตของเเต่ล่ะบุคคลมันไม่เท่ากันนะครับ บางทีสิ่งที่คุณคนนั้นทำให้กับพี่ตั้มมันอาจจะมากที่สุดสำหรับเค้าเเล้วก็เป็นได้ เเต่มันอาจจะยังไม่พอสำหรับระดับที่พี่ตั้มต้องการ หรือเปล่า ? เพราะพื้นฐานของความรู้สึก หรือสิ่งต่างๆของเเต่ล่ะคนมันไม่เท่ากัน

เฉกเช่นเดียวกับคำว่า

โลกของเราไม่เท่ากัน...(เเต่มันก็ทำให้เรามาพบกัน)

โลกที่ไม่เท่ากัน
ย่อมเติมเต็ม
ให้แก่กันและกัน

เพราะโลกที่ไม่เท่ากัน
เส้นโคจรย่อมไม่ขนานกัน
แหละมันจะได้พบกันทุกครั้งที่คิดถึง

โลกใดใดก็ไม่เคยเท่ากัน
โลกของฉัน โลกของเธอ โลกของเขา
ไม่เคยเท่ากัน

ดังนี้เอง
โลกของทุกๆคน
จึงเป็นโลกที่น่าค้นหาเสมอ

อีกประเด็น (ยังไม่ปิดสภา )

ผมว่าอย่าเอาความรู้สึก สิ่งที่เป็นตอนนี้ ไปเปรียบเทียบหรือผูกติดกับตอนที่เป็นอยู่ในอดีตเลยครับ
ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลก ตลอดจนตัวเรามีการเปลี่ยนเเปลงตลอดเวลา มีขึ้นก็ต้องมีลง มีจุดพีค ก็ต้องมีจุดดาว มันไม่มีอะไรที่จะอยู่ยงคงทอง เราไปหยุดมันไม่ได้หรอกครับ นมที่เต็งตึงของดาราสาวสุดเซ็กซี่ พอเเก่ตัวไปก็หย่อนยาน...(อันนี้ล้อเล่น )

ไม่หรอกคือถ้าเปรียบเทียบหรือผูกไปเบาๆมันก็ึคงไม่เป็นผล เเต่ถ้ามันมากไป สำหรับผม ผมคิดว่า คำว่า "ความรู้สึก" มันควรจะปล่อยให้มันเป็นไปโดยตัวมันเองมากกว่า ถ้าเราไปคิดมันมากๆประมาณว่า เห้ยมันไม่เหมือนเก่า มันน้อยลง หรืออะไร มันจะเกิดการหยุด การไม่เป็นธรรมชาติของความรู้สึกของตัวเอง ก่อเกิดความเครียด ไม่พอใจ คิดมาก โดยไ่ม่รู้ตัว คล้ายๆกับการที่เรากำลังดูหัวใจตัวเองว่าจะชอบใครสักคน ถ้าเราเห้ย เราชอบเค้าคนนั้นหรือยังนะ เห้ยนานเเล้วนี่เราชอบเค้าหรือยังนะ มันจะเป็นการ เค้น ไม่ก็ ผลักเราออกมาโดยที่เราไม่รู้ตัว

ส่วนตัวผมคิด/คาดว่า(เพราะยังไม่เคยมีเเฟน = ='') ช่วงเวลาตอนจีบกันก่อนเป็นเเฟนนี่เป็นช่วงเวลาที่ฮุๆฮิๆมีความสุขที่สุดเเล้ว เพราะมันเป็นตัวของตัวเอง เป็นอิสระ ไม่คิดมาก พอได้คำว่า เเฟน หรือ คู่รักมา มันทำให้เราอยู่ในกรอบของบางสิ่งบางอย่างของคำนี้โดยไม่รู้ตัว...ไม่ว่าจะจากค่านิยมสังคม หรือจากตัวเรา หรืออะำไร

ปล่อยมันยืดหยุ่นๆนิดๆหน่อยๆก็ดีนะครับพี่ตั้ม

ปล.ที่พิมพ์ไปนี่ความเห็นส่วนตัวล้วนๆนะครับพี่ตั้ม ไม่มีผิดมีถูกเน้อ พี่ตั้มไม่โกรธ ไม่ว่าไรนะครับ ถ้าพิมพ์ไรเเล้วทำให้คิดมาก ไม่พอใจ ผมขอโทษด้วยนะครับ
รักษาตัวเอง นอนพักผ่อนให้เพียงพอนะครับ

เศร้าไปนะ
เบอร์เดิมที่เฝ้านั่งดู
ไม่โทรมาก็โทรไปสิครับ

หลังจากนี้ขอให้กลับมายิ้มได้อย่างเคยค้าบ

เคยเป็น แต่เดี๋ยวมันก็หาย
โลกเรามันเท่ากัน แต่เค้ารู้สึกไม่เท่าเรามากกว่า

อ่านเอนทรี่นี้ นั่งฟังเพลงนี้ แล้วฉันก็ร้องไห้ไปกับคุณ

ความคิดไม่มีเสียง

คิดถึงคุณนะวาซาบิ

เอาใจช่วยค่ะ ^^

มนุษย์ไม่เคยมีเหตุผลในการรักใครสักคน

แต่กลับมีเป็นร้อยเป็นพันเหตุผล

ในการเลิกรักกัน


นอกจากโลกของเราไม่เท่ากันแล้ว

หนึ่งนาทีของเราก็ไม่เคยเท่ากัน


สูดลมหายใจของอดีตมันเจ็บปวดใช่ไหมล่ะ...

แล้วมันก็จะผ่านไปนะคะ มันผ่านไปได้เสมอแหละ

สู้ๆค่ะ

มีใครตอบได้ไหมว่าชีวิตคืออะไร เมื่อก่อนเคยคิดว่าชีวิตสวยงามแต่พอโตขึ้นชีวิตช่างโหดร้ายอะไรอย่างงี้