ห้องเล็กในโลกแคบ

22:15 นาที

เริ่มต้นกอดตัวเองอีกครั้ง

แค่รู้สึกอยากเหงาในวันที่ผู้คนมากมายเดินเรียงหน้ากันเข้ามา

ชีวิตที่มีความรัก

ชีวิตที่มีความหวัง

ชีวิตที่มีอนาคต

แต่เหมือนไม่มีแรงฝันบันดาลใจ

23 :24 นาที

ความเหงายังรั้งให้ตื่นจากความฝัน

นอนฟังเพลงเศร้าผ่านเครื่องเล่น CD เก่าๆ

00 : 32 นาที

ทิ้งสติ...

.             .            .              .

มีชีวิตอยู่ในวันที่หัวใจยังไม่เหงา....แต่แค่ชอบฟังเพลงเศร้า

ก็เท่านั้น

.               .             .             .

" และแล้ว "

แจ้ ดนุพล แก้วกาญจน์

ปล่อยให้มันเป็นไป จะเหนี่ยวทำไมให้เสียใจ
สักวัน.แล้วเขาก็ต้องไป จะไม่แคร์อะไร
จะไม่โกรธและโทษใคร และแล้วทุกสิ่งจะเปลี่ยนไป
เมื่อคนจะตาย ถ้าเด็กจะเกิด ก็ใครบ้างล่ะที่ห้ามได้...ไม่มี

หากมีอันจะเป็นไป ต้องขาดจากกันหมดเยื่อใย
ประหนึ่งเหมือนพบกันเพื่อลา อย่าให้ภาพมันลวงตา
ถ้าไม่ศรัทธาบอกฉันมา ยังดีเสียกว่าหลอกกันเอง
เมื่อเธอจะไปจะให้ฉันทำยังไง ก็ฉันนั้นทำแล้วทุกสิ่ง...

มันต้องเกิด อะไรที่มันต้องเกิด เช่นใจฉันฉุดเธอไม่อยู่
หยั่งรู้.ฉันรู้และเข้าใจ ก็ใคร.บ้างอยากจะร้องไห้
กลั้นไว้.ฉันห้ามมันไม่ได้ โศกเศร้าดีใจ น้ำตาพาไป
บอกเล่าถึงความรู้สึก.ข้างใน เมื่อเธอจะไปจะให้ฉันทำยังไง

ก็ฉันนั้นทำแล้วทุกสิ่ง.. มันต้องเกิด อะไรที่มันต้องเกิด
เช่นใจฉันฉุดเธอไม่อยู่ หยั่งรู้.ฉันรู้และเข้าใจ
ก็ใคร.บ้างอยากจะร้องไห้ กลั้นไว้.ฉันห้ามมันไม่ได้

โศกเศร้าดีใจ น้ำตาพาไป บอกเล่าถึงความรู้สึก...
..ว่าเจ็บช้ำ...

.