ห้องเล็กในโลกแคบ

ผมเริ่มต้นเขียนถึงความรู้สึกตัวเองอีกครั้ง...

หลังช่วงเวลาหลายวันที่ความรู้สึกเดินหน้าเกินกว่าความจริงจะก้าวตามได้ทัน

มีคนเคยบอกเล่นๆว่า ความคิดถึงเดินทางได้เร็วกว่าแสง

300,000,000 เมตร/วินาที

 จริงหรือ ?

.              .            .             .

ครั้งหนึ่ง ความรักเคยหายไปจากผม

ครั้งนี้ความรักกลับมา ผมจะรักษามันใว้อย่างไรดี

คนๆหนึ่งที่คิดว่าตัวเองคุ้นเคยกับความรักมากที่สุด

คนที่โอ้อ้วดตัวเองว่าถ้ามีความรัก แค่การเก็บรักษาจะอยากอะไร

แล้ววันหนึ่ง...ความรักก็เดินเข้ามาจอดอยู่ตรงหน้าผมจริงๆ

ที่ปลายทางไม่ได้ถูกเขียนให้มีผมในเส้นทางของเขา

และไม่มีแม้แต่ชื่อเขาในเส้นทางที่ผมเลือกเดิน

เราเจอกันได้อย่างไร

.          .         .           .

เช้านี้ผมตื่นนอนเร็วเป็นพิเศษ

บางสิ่งในหัวผมกระตุ้นและปลุกผมให้ตื่นอยู่ตลอดเวลาในช่วงคืนที่ผ่านมา

ผมนอนน้อยจนนับได้ไม่เกิน 5 ชั่วโมง

เย็นนี้ผมควรกลับบ้านให้เร็วขึ้น

ตั้งหน้าตั้งตาคิดถึงคุณ และหยุดคิดทุกเรื่องที่ติดหัวผมเหมือนเงาตามตัว

.           .          .           .

ผมกำลังทิ้งตัวหลังสมองถูกหลอมด้วยคาเฟอีนแก้วที่ 2

การลำเลียงเข้าสู้สมองยังคงทำหน้าที่ของมันอยู่อย่างต่อเนื่อง

หยุด...นั่งพัก

แค่รอเวลา...ให้ตื่น

อีกครั้ง

.          .             .           .