ห้องเล็กในโลกแคบ

เช้าที่มองไม่เห็นแสงแดด

. . . .

ผมกับโต๊ะทำงานตัวเดิมข้างหน้าต่างบานใหญ่ตีมุมสูง

ดูอึมครึม

ผมบ่นเบาๆในวันที่บรรยากาศชีวิตกำลังเริ่มเปลี่ยน

การเริ่มรับรู้และต้องปรับตัวเองให้ชิน

คือนโยบายใหม่ในชีวิตผม

และนโยบายติดฟิล์มปรอทกับกระจกทุกบ้านในoffice

คือหนึ่งประเด็นของการเปลี่ยนแปลง

นึกออกไหม

ฟิล์มปรอทที่มองเห็นได้ด้านเดียวจากข้างใน

ภายนอกดูเหมือนกระจกที่มองแทบไม่เห็นสิ่งมีชีวิต

ความสามารถในการกรองแสงทำได้ดีเกินคาด

ดีจนทุก ชม. ของผมดูเหมือนวันที่ฝนเริ่มตก

เอานา แค่ฟ้าหม่นๆกับหัวใจที่ยังไม่ตกหล่นไปไหน

จะซักเท่าไรกัน อีกเดี๋ยวก็ชิน

. . . . .

หยุดเหงา และเลิกสนใจบรรยากาศรอบตัว

นั้นคือสิ่งที่ผมกำลังเริ่มทำ

. . . . .

คุณว่า Blog ผมดูเหงามากไปเหรอ ?

. . . . .

ผมรู้จักการเขียนบล็อกครั้งแรกเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา

ก่อนนี้ผมเริ่มเขียนหลายอย่างลงในเว็ปนึงที่เรียกว่า diaryonline

2 ปีกว่ากับสังคมเล็กๆที่นั้น...และนานพอดูสำหรับผม

มีหลายคนที่ผมเริ่มรู้จักและหลายคนที่มีบทบาทกับชีวิตผมในช่วงเวลาหนึ่ง

. . . .

และวันนึงผมปิดเว็ปนั้นลง

มีพี่คนหนึ่งถามผมว่าทำไมถึงไม่เขียนต่อ

พี่รู้ไหม...ผมเหมือนไม่เคยรู้จักใครเลย

ผมทนเขียนต่อไปไม่ไหว

มันเหมือนทุกอย่างเริ่มหมด

"แรงบันดาลใจ"

นั้นคือคำตอบ

. . . .

จนวันนี้ผมรู้จักที่นี้ exteen

มันเริ่มจากพี่ชายคนหนึ่งที่เขียน ต่อยอดมาจนถึงเพื่อนและผม

ผมมีความสุขและรู้ว่ามันจะปลอดภัยที่ได้เขียนที่นี้

ไม่รู้ซิ

อาจเพราะหลายคนคือเพื่อนในชีวิตจริง

เพื่อนที่เห็นและสัมผัสได้จริงมั้ง

. . . .

แต่วันนี้มันมากกว่านั้น

ผมไม่รู้จะขอบคุณพวกคุณๆได้ยังไง

หลายคนที่ผมรู้จัก

หลายคนที่ผมเพิ่งรู้จัก

และหลายคนที่ผมไม่เคยรู้จักเลย

พวกคุณเข้ามาอ่านเรื่องเดิมๆในชีวิตผม

จาก 2 คนเป็น 3 และ 4 และ 5-6-7

. . .

โปสการ์ดหลายใบที่ผมเคยได้รับ

ขนมจากพี่คนหนึ่งถึงผมและเพื่อน... 2 ปีแล้วที่พี่ส่งมา new year พวกเรา

เจ้นก...พี่ใจดีที่ไม่เคยลืมวันเกิดผมเลย

เพื่อนที่ไม่เคยเจอกันแต่มีของฝากจากเชียงใหม่ถึงผม

(เมืองที่ผมฝันว่าจะได้ไปซักครั้ง )

พวกคุณคือคนที่ผมไม่เคยรู้จักมาก่อน

แต่วันนี้ผมรู้จักพวกคุณและขอบคุณที่เข้ามาเป็นส่วนเล็กๆในชีวิตผม

ขอบคุณครับ

. . . .

มีคนถามผมกับความรู้สึกเหงาที่เกิดขึ้นเกือบทุกวัน

ผมตอบไม่ได้ว่าทำไมถึงยังรู้สึกแบบนี้บ่อยๆ

แต่รู้ไหม สิ่งที่ผมเขียน คือสิ่งที่ผมรู้สึก

แล้วจะผิดอะไรถ้าจะตะโกนบอกมัน

ในห้องเล็กๆที่ไม่เคยทำร้ายผมเลย

คุณว่าไหม

. . . . .

วันนี้เป็น blog ที่ผมเขียนยาวที่สุดตั้งแต่เคยเขียนมา

ผมตั้งใจจะเขียนหลายๆสิ่งรอบตัวมากกว่าจะบ่นๆคนเดียวลำพัง

แต่ก็นะ

มันวนมาเข้าเรื่องนี้ได้ไงผมก็ยังจับต้นชนปลายอยู่

เอาเป็นว่าผมมีความสุขจังที่ได้บ่น

Have a good day

ครับ

. . . . .

\