สบตา
posted on 18 May 2007 12:17 by smallroomเกิดอะไรขึ้นระหว่างเรา
มือผมประคอง 2 มือของคุณใว้
คุณยิ้มทั้งที่น้ำตายังคงอาบเต็มอยู่สองแก้ม
. . . .
ผมไม่อยากให้คุณไป แต่คุณก็ลั้นที่จะไป
เสียงหวูดจากเครื่องจักรขนาดใหญ่ยังคงดังกึกก้อง
ผู้คนมากมายเดินกันขวักไขว่ ในชานชลาของสถานีรถไฟแห่งหนึ่ง
ชานชลาที่ผมไม่เคยรู้จัก
และไม่คิดอยากเก็บมันไว้ในซอกหลืบความทรงจำเลยซักนิด
ผมทนกับเสียงดังของผู้คนมากมายที่รายลอมอยู่รอบตัวเรา 2 คน
รู้ไหม ผมไม่อยากได้ยินเสียงคนพวกนั้น
น้องจากเสียงร้องเบาๆของคนที่ผมรัก
ทั้งที่มันทำให้ผมเจ็บ
แต่ผมก็อยากฟังมันเป็นครั้งสุดท้าย
ต้องไปจริงๆหรือ
ผมถามย้ำทั้งๆที่รู้คำตอบนั้นดี
คุณมองผมเหมือนทุกอย่างมีแค่เรา
หยุดนิ่งและโฟกัสไปที่จุดๆเดิมซ้ำไปซ้ำมา
คุณบอกผมด้วยประโยคสั้นๆว่าลาก่อน
แล้วคุณก็เริ่มต้นเดินจากผมไป
คุณรู้ไหม ผมมองคุณอยู่อย่างนี้
อย่างที่คุณเคยมีผม
และมันจะเป็นเช่นนั้นไปเรื่อยๆ ... อีกนาน
ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมยังอยู่และยื่น...ที่จุดเดิมเพื่อรอ
จนลับตา...จากก้าวนั้นที่คุณเริ่มเดินจากไป
ตอนนี้น้ำตาผมไหล ผมร้องไห้เหมือนคนเสียสติ
ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่รู้ว่าทำไมคุณถึงต้องไป
และก่อนสิ้นเสียงฝีเท้านั้น....!!!
" ตั้มๆ ตื่นๆไปทำงานได้แล้ว นอนอะไรกันนักหนา"
"ครับแม่..ตื่นแล้ว"
. . . .
บ้าวะ
ผมบ่นเบาๆกับสติกึ่งหลับกึ่งตื่น
ผมน่าจะรู้ว่ามันเป็นความฝันและปลุกตัวเองให้ตื่นตั้งแต่เริ่มต้นเห็นหน้าคุณ
บ้านผมอยู่ Phuket ...มันไม่เคยมีสถานีรถไฟมาก่อน
ผมเริ่มคิดได้ว่าทำไมผมไม่คุ้นกับสถานีแบบนี้เลย
บ้าวะ
อีกครั้งที่บ่น
. . . .
เรามองโลกในแง่เหงามากไปไหม ?


เอ..อีโรติกไปไหม?

เราไม่ได้มองโลกในแง่เหงา แต่เรายืนอยู่ในโลกของความเหงาต่างหาก
#1 By @พักใจ on 2007-05-18 12:32