ห้องเล็กในโลกแคบ

เช้านี้ผมเริ่มต้นคิดถึงใครคนนึงอีกครั้ง

ใครคนนั้นที่อยู่ในหัวผมและวิ่งวนไปมาเป็นรูปตัวโอ

คุณนึกภาพออกไหม มันวนๆคิดแล้วคิดอีก

แบบนั้นเลยจริงๆ

. . ..

บางคนอยากบอกว่ารัก

แต่กับบางคน "บอกรัก" คำสั้นๆมันยากเต็มที

น่าเศร้า

. . . .

ช่วงค่ำของคืนวันหยุดในร้านอินเตอร์เน็ตติดแอร์เย็นฉ่ำ

ผมคือ 1 ในนั้นกับช่วงเวลาที่เบื่อจนคิดไม่ออกว่าตัวผมเองอยากทำอะไร

ผมเริ่มต้นเปิดเว็ปเดิมๆ อัพเดจข้อมูลใหม่ๆ และเริ่มเช็คบางอย่างผ่าน hotmail

" อิอิ คิคิ หุหุ"

เชื่อไหม ผมได้ยินแบบนี้จริงๆ

เสียงหัวเราะแปลกๆดังมาจากโต๊ะหนึ่งตรงข้ามผมเยื้องออกไปไม่ไกล

หญิงสาวคนหนึ่งกับภาษามือที่ใช้สื่อสาร ผ่านเว็ปแคมที่ฮิตๆกันในหมู่นักท่องเน็ต

เฮ้ย.... เขากำลังใช้ภาษามือ หรือภาษาใบ้ !

เสียงหัวใจผมมันอุทานแบบนี้จนดังลั้น

เขาดูมีความสุขเหมือนเหมือนสะกดคนทั้งร้านให้ยิ้มได้

ผมหยุดการอัพเดจข่าวสารลง

และเฝ้าดูเขาห่างๆเหมือนเพื่อนคนนึงที่ไม่เคยรู้จักกัน

15 นาทีผ่านไป

ผมลุกออกจากโต๊ะชำระเงินค่าชั่วโมงที่เล่นไปได้เพียง 5 นาที

ผมเหลือบมองเขาอีกครั้ง...มันอดไม่ได้ที่อยากจะรู้ว่าเขาคุยกับใคร

จะว่าไม่มีมารยาทผมก็ยอมหละ

ชายหนุ่มกับภาษามือคือสิ่งที่ผมเห็นผ่านหน้าจอของเขา

นั้นอาจเป็นเหตุผลของทั้งหมดหละมั้ง....ผมด่วนสรุป

แต่รู้ไหม....ผมมีความสุขที่ได้คิดแบบนั้นนะ

แค่คนคู่หนึ่งระหว่างทางที่เหงา

มันเจ๋งอะ....ที่ได้เจอ

. . . . .