ห้องเล็กในโลกแคบ

เสียงบอกรักเบาๆ พูดไปจะได้ยินไหม ?

"คิดถึงนะ"คำพูดติดปากระหว่างเรา

เที่ยงตรง

บนโต๊ะทำงานรกๆของชายหนุ่มที่มักเรียกร้องและโหยหาความเหงาให้กับตัวเองเสมอ ฟังเพลงคลื่นเดิมจากดีเจคนเดิมโทรศัทพ์มือถือกับ Miss call 2-3 สายที่ไม่มีเวลารับ แก้วชาดำเย็นที่มองเห็นเพียงน้ำแข็งเกล็ดเล็กๆตรงก้นแก้ว สมุดตารางทำงาน เบอร์โทรลูกค้าและเวลานัดต่างๆในแต่ละวัน ทุกอย่างดูปกติเหมือนทุกๆวันที่เห็นจนชินตาแต่วันนี้....ความรู้สึกกลับไม่ชิน เพราะอะไร ?

เที่ยงครึ่ง

ผมใช้เวลาทานข้าวไม่เกิน 10 นาทีในแต่ละมื้อของช่วงเที่ยงในทุกๆวัน ทานเสร็จก็รีบเหวี่ยงเท้ากลับเข้ามานั่งตากแอร์อยู่ใน office เหมือนเดิม เป็นแบบนี้มานานจนผมเองกลับคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติไปแล้วกับชีวิตง่ายๆของผมมองซ้าย มองขวา มีแค่เรานั่งเหงาอยู่คนเดียว คอมพิวเตอร์เกือบ 10 เครื่องถูกตั้งรายล้อมรอบตัวผม มองดูตัวเองเหมือนวัตถุโบราณท่ามกลางวัตถุนิยมยังไงอย่างงั้น...น่าเศร้า

"ทานข้าวแล้วเหรอ เร็วจัง" เสียงทักทายเดิมๆที่ติดหูและเหมือนอ่านใจผมจนออก

เที่ยงห้าสิบ

มีคนเปิดเพลง "บอกรัก" ของปั่นใน officeผม เสียงมันแว่วๆ .... ไม่น่าเชื่อ?

ห้องเล็กๆขนาดกลาง กับพนักงานผู้ชายเกือบ 10 คน... ผมตามเสียงนั้นไปเรื่อยๆ ผ่านประตูเข้าออกด้านหลังของห้องทำงาน เดินทะลุออกไปตรงลานด้านนอกที่จัดเป็นสวนไม้กระถางเล็กๆ ... เงียบและเงี่ยหูฟังอีกครั้ง.... เจอแล้วต้นตอของเสียง "ซุ้มคนงานก่อสร้างหลังตึก"

"หัวใจผมกำลังยิ้ม" นั้นคือสิ่งแรกที่คิด ผมนั่งหลังพิงฝากับพื้นซิเมนท์ขัดมัน ปลอยมือวางข้างลำตัว (ผ่อนคลายสุดชีวิต ) "แค่มีคนอย่างนี้ซักคน ได้อยู่คู่กัน ฉันรู้ว่าตัวฉันไม่ต้องการใครๆ สุดแผ่นดินแผ่นฟ้าที่กว้างใหญ่ จะมีคนมากมาย เพียงเรา 2 คนเพียงพอ"

เพลงจบลงในไม่กี่นาทีให้หลัง ....และผมยังนั่งยิ้มต่อไปอย่างนั้นอีก 1 นาที

บ่ายโมงตรง

"สวัสดีค่ะคุณตั้ม พี่โทรมาเรื่องงาน Design ที่เราคุยกันใว้เมื่อวานหนะค่ะ เสร็จหรือยังค่ะ"

.....................................