เปิดหัวใจ
posted on 02 Mar 2006 15:17 by smallroomผมเหงาและยังไม่รู้สึกจางในช่วงหลายวันเดิมๆ
การเริ่มต้นหาสิ่งใหม่นอกเหนือจากการคิดให้หัวใจเหนื่อย
ถูกใช้เบาๆอีกหลังคนเดิมที่ขาดความมั่นใจกลับมา
ผมฟังเพลงก่อนนอนวันละ 1 ชม.อย่างต่ำ
หยิบหนังสืออ่านเท่าที่ความรู้สึกยังยืนไหวและพร้อมจะทำต่อไป
ผมพยามแล้วที่จะไม่คิด
พยามแล้วที่จะลืมมันไปกับคำพูดที่ทำลายความรู้สึกให้บางลง
ผมน้อยใจ และเก็บมันใว้มากกว่าที่คุณหรือใครจะรับรู้มัน
และอีกครั้งที่ผมร้องไห้เงียบๆคนเดียว
.................................
ผมอาจเป็น 1 คนที่น่ารำคาญในชีวิตที่ผูกใครซักคนใว้คู่กัน
ผมอาจเดินตามและเข้าใจในสิ่งง่ายๆยากกว่าคนทั่วไป
ผมอาจไม่มีคุณสมบัติของคนที่ควรคิดถึงหรือห่วงใยได้ทุกวัน
นี้คือผม
มันไม่น้อยเลยที่ผมจะคิดถึงคุณมากกว่าใคร
มันมากจนบ้างครั้งดูเหมือนผมทำบ้าอะไร
ผมรู้
แต่นั้นหละคือทุกกลั่นกรองจากความรู้สึก
ที่เรียกตัวเองว่า คนเดิม คนนี้จิงๆ
...............................
เช้านี้ผมบังคับตัวเองให้ดื่มกาแฟเหมือนที่เคยเป็น
ผมทำงานด้วยอารมณ์ยิ้มได้เหมือนเข้าใจตัวเองอยู่ทุกวัน
ผมทำเพราะอยากให้ความรู้สึกนั้นกลับมา
ความรู้สึกที่รู้ว่าทุกวันเราจะเหมือนเดิมแบบนี้ไปนานๆ
คุณและผมไง...จำได้ไหม
.......................................

ไม่แปลกหรอกค่ะที่เราอยากจะอยู่กับความรู้สึกแบบนี้ เพราะตอนนี้เรายังไม่พร้อมที่จะเปิดใจ ไม่พร้อมที่จะรับใครเข้ามา หรือไม่เรากำลังสร้างกำแพงให้กับหัวใจอยู่ แต่อย่าสร้างสูงเกินไปนักนะคะ เด๋วใครบางคนที่กำลังจะเข้ามา จะปีนขึ้นไปไม่ได้ สู้ ๆ ค่ะ
ทำให้ทุกวันของผมมีความหมาย ...
คนที่น่ารำคาญ แต่สร้างความเบิกบานให้ชีวิต ...
คนที่เข้าใจอะไรยาก ที่อยู่ข้างๆ คนชอบอธิบาย ...
คนนี้นี่เองที่เป็นคนที่ผมอยากคิดถึง ...
คิดถึงนะครับ วาซาบิ .......
..........................................
ฮิ้ว .... ว
.....
ไหน ไหน ใครทำให้วาซาบิของผมเป็นงี้ ... บอกมา เดี๋ยวไปจัดการ ...
มีความสุขกับคนเดิมๆ ของคุณนะครับ ...
#1 By * ~ หัวใจเดินทาง ~ * on 2006-03-02 15:24