อากาศในวันอบอ้าว

posted on 07 Apr 2016 12:08 by smallroom

"วันนั้นดีจัง" เราชอบคิดถึงประโยคนี้ในหัว คิดซ้ำๆจนรู้สึกเศร้าเพราะพบตัวเองที่ไม่สามารถกลับไปจุดนั้นได้อีกแล้ว นานเข้าวันนึงเราก็ลืมมันและคิดว่าไม่สำคัญพอที่จะเข้ามาอยุ่ในหัวเราอีกต่อ ไป บางครั้งเราก็พยามคิดถึงสิ่งเที่เราชอบทำและสถานที่ๆเราชอบไป แต่ทุกอย่างเลือนลาง ความสุขตอนนั้นมันเล็กมากถ้าเทียบกับระยะทางของเวลาที่เดินจากเราไป มีบางอย่างเปลี่ยนเราและมันกลายเป็นตลอดกาลของความทรงจำ

เราเริ่มเก็บรายละเอียดของชีวิตอีกครั้ง ยกตัวอย่างเราชอบกาแฟของใครคนหนึ่งมากขนาด ที่ไม่สามารถกินกาแฟที่ไหนอร่อยได้เท่านี้อีกแล้ว เราชอบรสชาติแบบนี้ เราไม่หลงรักกาแฟร้อน แต่สามารถกินกาแฟเย็นได้แม้ในอุณหภูมิติดลบ เราชอบฝังตัวเองอยู่ในร้านกาแฟนานๆ และฆ่าเวลาด้วยการดูหนังทุกเรื่องที่ทำได้ มันวนๆไปมาเหมือนเพลงที่ฟังซ้ำๆจนพบว่านี้หละคือเพลงของเรา

อีกสิ่งที่เราเพิ่งเริ่มรู้จักคือการวิ่งคนเดียว วิ่งในแบบที่มองไปข้างหน้าและทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง สมองเริ่มนับรอบให้ตัวเองช้าๆ และเป็นเวลาเกือบชั่วโมงที่ไม่ต้องพูดทั้งที่ยังไม่ได้หลับตา มันแปลกดี เราชอบอารมณ์นี้ ชอบมากจนรู้สึกหลงรักตัวเอง วันหนึ่งเราอาจจะเป็นนักวิ่งที่เก่งมากก็ได้ ใครจะไปรู้....

เลิกงานแล้ว ไปวิ่งนะ