เช้านี้ที่ฝนยังคงเรียงเม็ดสวย และสลับตำแหน่งการหล่นใส่กันไปมาเหมือนไม่เคยหยุดนิ่ง

 

ผมเหมือนคนเพ้อฝันอยู่ในโลกที่ไร้ซึ่งสัมผัสหนักเบา

จับต้องไม่ได้และเลื่อนลอยไร้การจัดวางของตำแหน่งความคิดที่แน่นอน

 

หลายครั้งที่ผมมักตื่นและใช่เวลาเสี้ยวหนึ่งในการนั่งฟังเสียงในหูที่มักบอกอะไรบางอย่างกับผม

บางอย่าง ที่ผมเองก็ไม่เข้าใจ บางอย่างที่ผมได้แต่นั่งฟัง หลับตา และค้นหาจนลึกลงไปว่าเสียงนั้นกำลังพูดกับตัวผม หรือ ความทรงจำของผมกันแน่

 

 

ความทรงจำเลือนลางของผม

 

ผม ค้นพบว่าบางสิ่งที่ผมทำกับความรู้สึกที่ผมมีมันสวนทางออกจากกันอย่างสิ้น เชิง จากจุดที่ผมยื่นในระยะลมหายใจ ผมมองไม่เห็นใครนอกจากตัวผมเอง ...ผมกำลังรู้สึกผิด ผมลืมคุณ ลืมทุกคนและคิดว่าเพียงไม่นานพวกคุณจะกลับมา...ผมรู้สึกผิด ผมสมควรถูกปล่้อยให้ตายไปพร้อมกับลมหายใจที่ไร้ซึ้งความทรงจำ..ใช่ไหม ?

ช่วยกลับมารับผมทีได้ไหม ผมยังคงอยู่และยืนรอคุณในระยะที่คว้าผมได้ทั้ง 2 มือ ... ผมกำลังยื่นมือออกและเฝ้ารอการไขว่คว้าจนสุดแรง...

........................

เคยคิดไหมว่าในเสี้ยวหนึ่งลมหายใจก็ทำงานผิดปกติ อาจเพราะสภาพอากาศ หรือ ความมีชีวิตเริ่มบางลงทุกทีๆ